Oneindig veel liefde

Oneindig veel liefde

De huid van haar gezicht is zo dun als perkament. De lijntjes en rimpels verraden een lang leven. Haar ogen kijken al 96 jaar deze wereld in. Een leven, ooit begonnen in een wiegje, met liefde omgeven. Nu, bijna een eeuw later opnieuw liggend, maar nu in een bed in ons verpleeghuis. Sinds 4 jaar woont Ina hier, omdat het in haar eigen huis niet meer ging. Ina is getroffen door Alzheimer, een ziekte die veel teweegbrengt in het leven van een mens. De eerste jaren heeft Ina nog thuis kunnen wonen. Toen kon ze zelf nog haar eten koken, zichzelf wassen en zelfstandig naar het toilet. Later kwam er thuiszorg, moest Ina worden geholpen met steeds meer dingen. Haar 6 kinderen wonen allemaal in de buurt en hebben geprobeerd moeder zolang als mogelijk thuis te houden. Maar op een dag ging het niet meer. Ina raakte ernstig in de war, ging dwalen binnen in huis en ook buiten op straat. Na veel wikken en wegen besloten de kinderen, met veel pijn in har hart, om moeder in het verpleeghuis te laten opnemen. Daar woont ze nu al jaren.

De Alzheimer heeft beetje bij beetje om zich heen gegrepen. Ina is veranderd volgens de kinderen, heel sterk verandert. Ze vertellen mij dat Ina toen zij klein waren een hele lieve moeder was, die met oneindig veel liefde en geduld voor haar kinderen zorgden. Een moeder die altijd na schooltijd zat te wachten op de kinderen met een kopje thee en iets lekkers. Een moeder die pleisters plakte op elke kapotte knie en elleboog, die haar kinderen bij zich in bed nam, als ze boze dromen hadden en in tranen wakker werden. Ina stond er vaak alleen voor. Haar man zat op de vaart en was soms maanden van huis. Ze deed het huishouden en de opvoeding van de kinderen zonder te klagen. Ze gaf haar kinderen mee dat liefde, gezondheid en geluk met geen geld te koop is. Tijdens de oorlog heeft Ina in het verzet gezeten. Ze drukte pamfletten en krantjes en bracht deze in het duister van de nacht rond. Ze bracht eten en drinken naar adressen waar zich onderduikers bevonden. Na de oorlog heeft ze hier weinig met de kinderen over gesproken. De meeste informatie over hun moeder tijdens de oorlog, hebben ze via familie en kennissen moeten vernemen. De liefde voor haar kinderen ontwikkelde zich door in de liefde voor haar klein- en achterkleinkinderen. Geen enkele verjaardag sloeg ze over. Met kerst zorgde ze voor heerlijk eten en met pasen verstopte ze eieren in de tuin voor de kleintjes en had geweldig veel lol om ze vervolgens samen met hen te zoeken.

De verpleging heeft me gevraagd even naar Ina te kijken. Ze eet en drinkt niet meer. Als ze haar drinken proberen te geven met een tuitbekertje, houdt ze haar lippen stijf op elkaar. De laatste maanden ligt Ina steeds vaker en langer op bed. Haar aangepaste rolstoel staat in de hoek van haar kamer. Tot voor kort werd ze met een tillift in de rolstoel gehesen. Sinds enkele dagen weigert ze. De kinderen staan om het bed. Maanden geleden zaten we ook bij elkaar: Ina, de kinderen, verpleging en ik. Samen spraken we over haar situatie, de achteruitgang van haar lichaam en van haar geest. We hadden vastgelegd dat Ina niet meer naar het ziekenhuis zou gaan en niet meer gereanimeerd zou worden. Als het haar tijd zou zijn, zouden we haar laten gaan.

Ik luister naar haar hartslag en longen. Haar ademhaling is rustig en zacht. Mooie ogen, met bijna een eeuw aan levenservaring staren me aan en het lijkt of Ina door me heen kijkt. Zoveel meegemaakt, zoveel liefde gegeven en nu bijna voltooid. Een krachtige vrouw, echtgenote, moeder, verzetsheldin, oma en grootoma gedurende haar lange leven. Een krachtige familie om haar heen, waarin de oneindige liefde van Ina weerspiegeld wordt.

Na twee dagen is Ina rustig overleden in haar slaap. Haar kinderen zijn om beurten bij haar gebleven. Haar zoon zei het treffend: ‘moeder is er altijd voor ons geweest, nu zijn wij er ook voor moeder. Haar liefde voor ons kende geen grenzen en zelfs de grens van de dood, zal haar en onze liefde niet stoppen.’

Dat is wat ik noem oneindige liefde.